De gefilmde column van Ali B is enkele Ajax-supporters in het verkeerde keelgat geschoten. Zij konden zich namelijk nog herinneren dat diezelfde Ali B een paar maanden geleden optrad bij het kampioensfeest van PSV. Ali B slingerde er bij die gelegenheid een rap ('Die leipe boeren-flavour') uit met teksten als: "Amsterdam wil de schaal, ik zou zeggen blijf hopen. Want dit jaar gaat die gewoon weer naar Eindhoven."
Ook Kenneth Perez die tijdens het vorige seizoen de overstap maakte van PSV naar Ajax, kreeg er van langs. "Echte kampioenen vertrekken niet voor miljoenen", sneerde de rapper uit Almere. Wat meteen de vraag oproept: hoeveel kreeg Ali B dan eigenlijk om op te treden voor PSV?
]]>
4. De conservatieve talkshow host Michael Smerconish trad in 2000 nog op als master of ceremonies tijdens een verkiezingsbijeenkomst van George W. Bush. Maar deze keer gaat zijn stem naar Obama. Nadat Smerconish zijn keuze bekendmaakte, ontving hij 400 hate-mails van schuimbekkende luisteraars. Daarmee kwam hij er nog genadig van af: Kathleen Parker die onlangs op de site van National Review schreef dat McCains keuze voor Sarah Palin onverstandig was, kon 12.000 boze reacties weggooien.
3. Ken Adelman is sinds de jaren zestig bevriend met de architecten van de Irak-oorlog: Donald Rumsfeld en Dick Cheney. Hij voerde campagne voor de oerconservatief Barry Goldwater en hij werkte voor de Republikeinse presidenten Nixon, Ford en Reagan. Nooit stemde hij voor een Democraat. Op 4 november gaat daar verandering in komen en Adelman kan het zelf nauwelijks geloven, schrijft hij in een e-mail aan The New Yorker.
2. Boris Johnson, de (prettig) gestoorde burgemeester van Londen, is ook in the tank voor Obama. In de Daily Torygraph, het lijfblad van de Britse conservatieven, schrijft hij dat Obama eindelijk de droom van Martin Luther King kan waarmaken. Dat Johnson in de eerste zin van zijn artikel Obama bij zijn volledige naam (Barack Hussein Obama) noemt, hoeft overigens niet te verbazen: hij heeft wel eens gekkere dingen gedaan.
1. We noemden 'm al in de inleiding: Colin Powell. Van alle steunbetuigingen uit Republikeinse hoek was die van Powell niet alleen de belangrijkste, maar ook de meest eloquente. Tijdens Meet the Press prees de gewezen minister van Buitenlandse Zaken niet alleen Obama, maar maakte hij ook nog even gehakt van de campagnestrapatsen van McCain en consorten. Dat doet Obama hem niet na.
]]>
Stephan Okhuijsen, die eveneens tijdens de privacydemonstratie sprak, gaat in een bericht op Sargasso uitgebreid in op Messing. (Eerder verklaarde hij hier al dat hij de uitnodiging van Messing 'geen goede zet' vond.) Op Sargasso stelt Okhuijsen dat Messings aanwezigheid "averechts werkt op de gewenste serieuze aandacht voor dit onderwerp".
Desondanks vindt hij de bijeenkomst niet mislukt. "Het is goed om te realiseren dat het twee jaar geleden ondenkbaar was dat er überhaupt zoiets als een demonstratie voor de privacy georganiseerd zou moeten worden. Het feit dat deze er nu toch is gekomen, hoe matig dat ook uitpakte, moet gezien worden als een signaal. Een eerste stap om dit onderwerp breder in de belangstelling te krijgen.
]]>
Net als nu werd de krach van 1929 voorafgegaan door een periode waarin de bevolking ervan overtuigd was dat ze alleen maar rijker zou worden – destijds door stijgende aandelenprijzen, nu door stijgende aandelen- en huizenprijzen. Ook in 1929 liep de ballon veel sneller leeg dan hij was opgeblazen. En bovendien was er net als nu sprake van een domino-effect waarbij het omvallen van één bank veel grotere gevolgen had voor andere banken dan van tevoren werd aangenomen.
De dieperliggende oorzaken die Galbraith aanvoert voor de crash op de aandelenmarkt van 1929 klinken maar al te bekend in de oren: banken die onverantwoorde leningen verstrekken, grote inkomensverschillen tussen de allerrijksten en de rest van de samenleving, en een uit het lood geslagen handelsbalans van de VS (al exporteerden de Verenigde Staten in de jaren twintig juist veel meer dan ze importeerden).
Honger
Mooi allemaal, die historische parallellen, maar vallen er misschien ook lessen te trekken uit de beurskrach van 1929? De belangrijkste les (hoe voorkom je een crash) waren we duidelijk even vergeten. Het zou de in 2006 overleden Galbraith niet hebben verbaasd. In zijn boek (dat vanwege de titel niet verkrijgbaar was op vliegvelden) schreef hij dat het vrijwel onvermijdelijk was dat we vroeg of laat weer in dezelfde val zouden trappen.
Wat rest zijn Galbraiths adviezen over wat te doen na de aandelenkrach. Na de crash van tachtig jaar geleden opereerden de beleidsmakers volgens het adagium 'wat ik niet heb, kan ik ook niet uitgeven'. Nu is dat doorgaans misschien verstandig (als we de afgelopen decennia volgens die wijsheid hadden geleefd, hadden we de huidige problemen wellicht niet gehad), maar tijdens een financiële crisis is er ander beleid nodig.
De vinger op de knip en het aanhalen van de broekriem zorgden er begin jaren dertig voor dat de problemen alleen maar verergerden. De beurskrach werd gevolgd door de Grote Depressie. Honger werd weer een alledaags verschijnsel in de VS. Miljoenen Amerikanen raakten alles kwijt en een nog veel groter deel van de bevolking leefde jarenlang in angst dat hun hetzelfde lot te wachten stond.
Nietsdoen en banken aan hun lot overlaten (met alle gevolgen voor bedrijven en burgers van dien), is dus geen optie. Vergelijk de financiële sector met een patiënt die er jarenlang een ongezonde levensstijl op na heeft gehouden. Als een corpulente verstokte roker de operatiekamer wordt binnengereden, laten de artsen hem ook niet aan zijn lot over. Na afloop van de operatie is er hopelijk nog genoeg tijd voor belerende adviezen over hoe het nu verder moet.
Levensstijl
Net zoals een geopereerde, dikke roker zijn levensstijl zal moet aanpassen, zullen ook de belangrijkste veroorzakers van de huidige crisis – de financiële instellingen – hun gedrag moeten veranderen. Maar eerst moeten overheden en centrale banken ervoor zorgen dat er nog een financiële sector overblijft.
Hoewel overheden en centrale banken wereldwijd worden bekritiseerd vanwege het opendraaien van de geldkraan en het te hulp schieten van in moeilijkheden geraakte banken en verzekeraars, is er geen serieus alternatief. De grote vraag is niet of de huidige hulppakketten verstandig zijn, maar of ze wel voldoende zijn.
]]>
Het is de bekende onnavolgbare riedel van complotdenkers. "Mensen worden geïmplanteerd met chips die gedachten manipuleren, nazi’s zijn door het Vaticaan beschermd en maken binnenkort hun comeback, regeringen zijn massaal mensen aan het vergiftigen, UMTS-masten worden gebruikt om ons DNA te manipuleren, en ga zo nog maar even door. En dat allemaal vanwege het buitenaardse complot."
Vraagtekens
Martens concludeert: "Vrijbit schaart zich in het illustere rijtje van Niburu, Scientology en andere sekte-achtige clubs die de meest bizarre complotten menen te ontwaren in ogenschijnlijk willekeurige gebeurtenissen. (…) Het is jammer dat op deze manier een belangrijk onderwerp wordt vertroebeld met, ik zeg het maar recht voor zijn raap, gestoorde samenzweringstheorieën."
"Nu begrijp ik ook waarom een goede vriend van me, die in het bestuur van Vrijbit zat, zich onlangs heeft teruggetrokken", aldus Martens. Die vriend was Björn Wijers. Uit een bericht op Wijers' blog blijkt dat hij in september opstapte als voorzitter van Vrijbit vanwege 'een verschil in visie en gebrek aan tijd'. In een reactie onder de blogposting schrijft Wijers dat het verschil van inzicht onder meer betrekking had op 'een bepaalde spreker die is uitgenodigd en waar ik persoonlijk mijn vraagtekens bijzet'.
Wijers laat desgevraagd tegenover Rohypnol weten liever geen vragen te beantwoorden over Vrijbit en het optreden van Messing. "Ik heb eerlijk gezegd geen zin om nog over Vrijbit te spreken", mailt hij.
Schoonheidsfoutjes
Behalve Martens en Wijers is ook spreker Stephan Okhuijsen maar matig te spreken over de uitnodiging voor Messing. "Dat was geen goede zet", mailt hij. Okhuijsen vindt dat het optreden van Messing ertoe heeft geleid dat het karakter van de bijeenkomst veranderde. "Daarmee is de boodschap een beetje verdwenen. Ik besloot om toch te gaan, juist om het evenwicht niet nog verder de foute kant op te laten doorslaan."
De organisator van de Volksopstand probeert alle kritiek ondertussen in een posting te bagatelliseren. Er zou sprake zijn van 'enige verwarring'. In plaats van onomwonden afstand te nemen van de complottheorieën van Messing opent de anonieme schrijver op Volksopstand echter de aanval op Martens en diens partij (GroenLinks).
"Vergeet niet dat alle organisaties die nu met kritiek komen, zelf verstek hebben laten gaan bij het onder de aandacht brengen van dit initiatief of er anderszins een constructieve bijdrage aan te leveren. De demonstratie tot niet geslaagd te bestempelen vanwege een paar schoonheidsfoutjes in de programmering vind ik niet terecht."
]]>