+ 2 - 8 | § ¶Publiek hangt aan de lippen van Woody Allen
Woody Allens vorige film 'Melinda and Melinda' beviel me al erg goed, maar zijn nieuwe film 'Match Point' is helemaal de moeite waard.Deze keer speelt de film zich niet af tegen het voor Woody Allen vertrouwde decor van Manhattan, maar in Londen. De voormalige Ierse tennisprof Chris Wilton (een rol van Jonathan Rhys-Myers) geeft tennisles aan Tom Hewett (Matthew Goode) en legt het vervolgens aan met diens zuster Chloe (Emily Mortimer), dochter uit een steenrijk upperclass gezin. Op die manier ontmoet Chris Toms vriendin, de Amerikaanse wannabe-actrice Nola (Scarlett Johansson), met wie hij een buitenechtelijke relatie begint.
Niemand deugt helemaal in 'Match Point'. De moeder van Tom en Chloe Hewett is een vervelende bemoeial, de vader een patser, Tom een oppervlakkige blaaskaak, Chloe hopeloos naïef en Nola een golddigger.
De grootste schurk is echter Chris Wilton – net als Nola een golddigger – en dat is ook meteen de persoon die de meeste sympathie weet op te wekken. Hoe redt hij zich uit de benarde positie waar hij zich door eigen toedoen in bevindt? Kiest hij voor zijn luxueuze leven met de saaie Chloe of voor de verleidelijke maar arme Nola?
Aan het begin van de film was het vrij rumoerig in de zaal – mensen die als het Eye van Londen in beeld komt, hun buren gaan vertellen dat ze daar ook zijn geweest – maar aan het eind hing het publiek aan de lippen van Woody Allen en kon je een speld horen vallen. Terecht: de ontknoping van 'Match Point' is briljant.
+ 1 - 9 | § ¶De Haagse kippenren
Donderdag ging het in de Tweede Kamer over de vogelgriep. Daarbij kwamen onder meer de radiospotjes van Wakker Dier aan de orde. In deze reclame zegt Wim T. Schippers: "Rem het virus, eet geen kip."Die spotjes zijn 'volksverlakkerij' vindt het CDA. "Wakker Dier kakelt als een kip zonder kop", aldus kamerlid Henk Jan Ormel (CDA).
VVD-woordvoerder Gert-Jan Oplaat ging nog wat verder. Hij had eigenlijk niets over Wakker Dier willen zeggen, zei hij. Maar omdat CDA-woordvoerder Ormel er nu eenmaal over was begonnen, wilde hij niet achterblijven. "Ik kan me voorstellen dat het door sommige mensen wordt ervaren als ware het een criminele organisatie", zei Oplaat dus over Wakker Dier.
Zeggen dat Wakker Dier een criminele organisatie is, mag niet. Dat bepaalde een rechter op 11 januari. Wakker Dier is namelijk geen criminele organisatie. Vandaar de woordkeuze van Oplaat: "Ik kan me voorstellen dat…". Later zei Oplaat ook nog: "Ik sluit me aan bij het gevoel dat bij veel mensen leeft dat het een criminele organisatie is."
Het is een soort woordenspel waardoor Oplaat niet bang hoeft te zijn dat een rechter hem veroordeelt, maar waarbij hij wel duidelijk maakt wat hij vindt: Wakker Dier is vergelijkbaar met de Hell's Angels.
Het is een beetje alsof je zegt: ik kan me voorstellen dat sommige mensen Oplaat een corrupte politicus vinden die alleen maar in de Kamer zit om de belangen van de kippenboerderij van zijn familie te verdedigen. Let wel: ik zeg niet dat Oplaat daarom in de Kamer zit, maar ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen zo denken. Oplaat heeft namelijk verscheidene malen aan minister Cees Veerman (Landbouw) gevraagd of de bewindsman de boerderij van zijn familie kon helpen.
Ik zeg dus niet dat Oplaat aan nepotisme doet. Nee, ik sluit me alleen maar aan bij het gevoel van mensen die denken dat Oplaat via zijn Kamerlidmaatschap zijn familie probeert te helpen.
+ 1 - 9 | § ¶Het toneelstuk was beter
Verfilmingen van boeken zijn vaak geen onverdeeld succes. Hetzelfde geldt voor musicals (die van zichzelf meestal al slecht zijn) en toneelstukken. Dat blijkt ook weer bij 'The Merchant of Venice', een verfilming van het stuk van Shakespeare, die onlangs in Nederland in première ging.Al Pacino speelt prima als de joodse woekeraar Shylock die wordt vernederd door de in Venetië wonende christenen. Hij zint op wraak als hij drieduizend dukaten uitleent aan de koopman Antonio (Jeremy Irons). Die geeft het geld aan zijn vriend Bassanio (Joseph Fiennes), zodat deze Portia (Lynn Collins) ten huwelijk kan vragen. Als Antonio er niet op tijd in slaagt om het geld terug te betalen, staat het Shylock vrij om een pond vlees uit het lijf van de koopman te snijden.
Aan regisseur Michael Radford de ondankbare taak om een stuk met een antisemitische lading om te toveren tot iets wat voor het moderne bioscooppubliek acceptabel is. Radford geeft het karakter van Shylock meer diepgang: hij is nu niet alleen de gemene jood, maar ook een slachtoffer van de Venetiaanse bevolking die hem bespuugt en vernedert.
Dat de film toch niet erg overtuigend is, is vooral het gevolg van de typische toneelelementen in 'The Merchant of Venice'. De verkleedpartij van Portia en haar vriendin Nerissa (Heather Goldenhersh) is bijvoorbeeld leuk in een toneelstuk, maar in de film werken de pruiken en opgeplakte snorren toch een stuk minder.
Voor wie zich van het tegendeel wil laten overtuigen: op IMDB legt recensent James Hitchcock uit waarom 'The Merchant of Venice' wel een goede film is.
+ 2 - 7 | § ¶Joost mag het weten
Een zekere Joost, die de laatste serie van Big Brother heeft gewonnen, doet in de Metro van dinsdag een vreemd voorstel. "Als we camera's ophangen in de Tweede Kamer, kunnen Nederlanders eindelijk eens bekijken wat er gebeurt en verdwijnt de achterkamertjespolitiek", zegt Joost (geen achternaam in de krant), die zijn plannen dinsdag tijdens een vergadering van D66 mag toelichten. Zouden ze bij D66 (en Metro) niet weten dat er al lang camera's hangen in de meeste vergaderzalen van de Tweede Kamer?+ 3 - 6 | § ¶Persbericht svp publiceren
Sommige pr-mensen hebben de vreemde neiging om persberichten rond te mailen met in de begeleidende tekst een passage in de trant van: "Bijgevoegd persbericht svp opnemen in uw publicatie." Blijkbaar zijn er af en toe journalisten die pr-mensen er op wijzen dat het allesbehalve vanzelfsprekend is dat een persbericht integraal wordt overgenomen. Want vandaag ontving de redactie van Rohypnol het volgende mailtje:"Geachte redactie, Vanochtend heeft u van mij per e-mail een persbericht ontvangen met het verzoek dit te publiceren in uw blad. Wellicht heb ik dit niet goed geformuleerd, want ik ben daarbij voorbij gegaan aan het feit dat aangeleverde persberichten lang niet altijd integraal worden overgenomen. Dat hoeft ook niet, maar mogelijk is de inhoud van ons bericht interessant genoeg voor u om er zelf een item over te schrijven. Die beoordeling laat ik helemaal aan u over."
Een advies aan iedereen die een persbericht verstuurt: lees eerst de uit de vorige eeuw stammende handleiding van Erwin van der Zande en Francisco van Jole