+ 6 - 3 | § ¶The Broker: (bijna) een ouderwetse Grisham
Vlak voordat Bill Clinton het Witte Huis begin 2001 verliet, besloot hij gratie te verlenen aan Marc Rich, een dubieuze belastingontduiker en grondstoffenhandelaar die in 1983 naar Zwitserland was gevlucht om te ontkomen aan de Amerikaanse Justitie. Het laten vallen van de aanklachten tegen Rich was zeer omstreden en kwam Clinton op de nodige kritiek te staan.Schrijver John Grisham is de affaire duidelijk nog niet vergeten. Aan het begin van zijn meest recente boek, 'The Broker', besluit de Amerikaanse president Arthur Morgan eveneens ter elfder ure tot het inwilligen van een omstreden amnestieverzoek. Het verzoek is afkomstig van de directeur van de CIA en betreft een gevallen topadvocaat, die nog veertien jaar gevangenisstraf voor de boeg heeft.
De advocaat in kwestie, Joel Backman, zit in de gevangenis omdat hij was betrokken bij het verkopen van toegang tot het meest geavanceerde spionagesatellietsysteem ooit. Het systeem, dat werd gehackt door drie jonge Pakistaanse computerwetenschappers, is niet van de Verenigde Staten. Het is onduidelijk van wie het wel is. Iedereen die meer zou kunnen vertellen over het systeem, waaronder de Pakistani, is dood. En Backman zwijgt als het graf.
Door Backman vervroegd vrij te laten, hoopt de CIA meer informatie te krijgen over het mysterieuze satellietsysteem. De CIA brengt Backman over naar Itali, waar hij met hulp van de inlichtingendienst en onder valse naam een nieuw leven probeert op te bouwen. Er zijn echter de nodige mensen die nog een rekening hebben te vereffenen met Backman.
'The Broker' is eindelijk weer eens een 'ouderwets' boek van Grisham dat doet denken aan page turners als 'The Firm', 'The Pelican Brief' en 'The Runaway Jury'. Grisham is nog niet helemaal op het oude niveau, maar 'The Broker' is duidelijk beter dan zijn andere recente boeken.
+ 7 - 1 | § ¶Chef internet Volkskrant: lezers Geenstijl zijn kleuters
Geert-Jan Bogaerts, chef internet van de Volkskrant, heeft geen al te hoge pet op van de makers en lezers van Geenstijl. Op zijn weblog schrijft hij: "Ik vind het verwerpelijk, belachelijk en ongelooflijk klein en laf als mensen zich verschuilen achter pseudoniemen om veilig anderen te beschimpen en stoere politieke uitspraken te doen. Dat is de praktijk bij Geenstijl; de ongelooflijke oppervlakkigheid van die site maakt dat die werkelijk slechts interessant is voor kleuters, en gegeven de reacties die daar worden gegeven, blijkt dat ook hun voornaamste doelgroep."Aanleiding voor de uitval van Bogaerts is een nu al enkele weken voortslepende discussie over de bloggers die gebruikmaken van het weblogsysteem van de Volkskrant. Een (klein) deel van deze bloggers gebruikt hun Volkskrant-blog om het dagblad te bekritiseren. Ze gaan daarbij niet bepaald zachtzinnig te werk, zo bleek vlak voor Kerst al uit een bericht van Volkskrant-ombudsman Thom Meens. "Vorige week werd op mijn eigen weblog de redactie al doodgewenst, nu zag ik dat de correspondent in Frankrijk moet worden ontslagen naar aanleiding van zijn berichtgeving over de rellen in de voorsteden." (Lees ook: 'Ombudsman Volkskrant ergert zich aan bloggers' op De Nieuwe Reporter.)
Meens wil vanwege alle anonieme en ongefundeerde kritiek een hek om de weblogdienst van de Volkskrant zetten: alleen abonnees van de krant zouden er gebruik van mogen maken. Bogaerts voelt daar vooralsnog niets voor. "Het dwingen tot het bloggen onder de echte naam (wie controleert dat?) of de beperking van de deelname tot Volkskrant-abonnees of geregistreerde sitebezoekers, zou indruisen tegen alles wat we de afgelopen maanden hebben bevochten", schrijft hij.
+ 7 - 1 | § ¶Talpa wil Charles Groenhuijsen inlijven
Mark Koster, de naar hogere kijkcijfers snakkende hoofdredacteur van Talpa's actualiteitenprogramma NSE, wil Charles Groenhuijsen voor zijn programma strikken. Dat verklaart hij althans tegenover de roddelrubriek van HP/De Tijd. Groenhuijsen, die bij het NOS Journaal in ongenade viel nadat hij in een e-mail aan hoofdredacteur Hans Laroes de term 'schnabbel-gestapo' gebruikte, zal bij NSE met open armen worden ontvangen. "Ongelooflijk dat Journaal-hoofdredacteur Hans Laroes hem wegens wat schnabbeltjes heeft ontslagen", vindt Koster. De voormalige hoofdredacteur van Nieuwe Revu is bereid om Groenhuijsen minstens 'anderhalve twee ton' te betalen. Vooralsnog lijkt de Bush-fan Groenhuijsen niet van plan om in te gaan op het aanbod van NSE. "Hij heeft nog niet teruggebeld", zegt Koster.+ 6 - 3 | § ¶De beste en slechtste films van 2005
Maandag kwamen al de vijf beste en slechtste boeken van 2005 aan bod. Vandaag is het de beurt aan de beste en slechtste films die ik het afgelopen jaar heb gezien.
Vijf beste films
- Sin City. De 'Kill Bill'-films van Quentin Tarantino konden me niet echt boeien. Maar Sin City, waar Tarantino als 'special guest director' een bescheiden bijdrage aan leverde, des te meer. Een schitterende verfilming van de graphic novels van Frank Miller.
- A History of Violence. Nog een film die in aanmerking komt voor een Tarantino-award, voornamelijk vanwege de plastische manier waarop de gevolgen van geweld in beeld worden gebracht. Jammer van het zoetsappige einde.
- Hotel Rwanda. Normaal ben ik niet zo geporteerd voor het genre 'gebaseerd op waargebeurde feiten', maar voor Hotel Rwanda maak ik graag een uitzondering. De film vertelt het verhaal van een Rwandese hotelmedewerker die honderden Tutsi-vluchtelingen redt van een wisse dood. Een film om stil van te worden. Juist omdat je weet dat het waargebeurd is.
- Green Street Hooligans. In tegenstelling tot 'The Football Factory' (zie onder) wel een heel aardige film over Britse hooligans. De film maakt op een knappe manier inzichtelijk waarom verder vrij normale (jonge)mannen zich aansluiten bij een 'firm' van hooligans. Dit alles zonder dat het hooligan-bestaan overdreven wordt geromantiseerd.
- The Constant Gardener. Behalve prachtige beelden van Afrika biedt de film een meeslepend verhaal (gebaseerd op een boek van John le Carr) over een Britse diplomaat die de moord op zijn vrouw in een afgelegen gebied in Kenia onderzoekt.
Vijf slechtste films
- Four brothers. Slap verhaal, voorspelbaar, niet leuk.
- Corpse Bride. Je hoort wel eens van mensen die zich in de bioscoop ergeren aan luidruchtige jongeren van Noord-Afrikaanse afkomst. Ik heb me dit jaar het meest gergerd aan een autochtone twintiger die met zijn vriendin twee stoelen bij mij vandaan zat. De jongen had om onduidelijke redenen de onbedwingbare neiging om elk flauw Engels woordgrapje uit 'Corpse Bride' hardop te herhalen. Dat is misschien leuk als je acht bent, maar niet als je reeds enkele jaren de stemgerechtigde leeftijd hebt bereikt. Vond die andere film van Tim Burton van dit jaar (Charlie and the Chocolate Factory) hoe dan ook veel beter.
- Guernsey. Deze Nederlandse film werd door critici de hemel in geprezen, maar ik vond 'm drie keer niks. Betekenisvolle stiltes kunnen soms heel effectief zijn, maar als iedereen driekwart van de film z'n (v/m) mond houdt, houdt het voor mij een beetje op. Toen de aftiteling op het doek verscheen, had ik het gevoel dat ik er vierenhalf uur film op had zitten. Bleek in werkelijkheid maar negentig minuten te zijn.
- Last Exit To Brooklyn. Wat ik dacht toen ik deze film op dvd kocht, weet ik niet meer. Thuis werd me echter al snel duidelijk waarom de film in de aanbieding was. Wat ont-zet-tend slecht. Niet uitgekeken.
- The Football Factory. Zie het overzicht van vijf slechtste boeken. De film bleek net zo slecht als het boek.
+ 8 - 2 | § ¶Bloggers en boeken
Op De Nieuwe Reporter schrijft Jeroen van Bergeijk over de donderdag te verschijnen roman 'Dog Days'. Dog Days is geschreven door Ana Marie Cox, beter bekend als weblogster Wonkette. Wonkette is een weblog met berichten over Washington D.C. Een soort Den Haag Vandaag, maar dan vooral met sappig politiek nieuws. Bijvoorbeeld over een medewerkster van een Amerikaanse senator, die onder de schuilnaam 'Washingtonienne' details over haar seksleven op internet zette. Hilarisch vond ik zelf het verslag van Wonkette over een chatsessie met de twee dochters van president Bush.Van Bergeijk wijst er terecht op dat een goede weblogger niet altijd een goede romanschrijver blijkt te zijn. Als voorbeeld noemt hij 'Belle de Jour': een succesvol blog van een callgirl, maar als boek totaal mislukt. "Het dagboek van Belle de Jour bleek met stip het slechtste boek dat ik in jaren tot me genomen had. Haar leven dat ik online als spannend had ervaren ontvouwde zich als een van de saaiste vertellingen die ik ooit onder ogen kreeg", schreef Francisco van Jole er bijvoorbeeld over. Wonkette lijkt er beter in te slagen om de overstap van het scherm naar papier te maken. "Zowel USA Today als The New York Times zijn mild in hun oordeel", schrijft Van Bergeijk.
Ook in Nederland zijn er webloggers die romans schrijven. Al gaat het eigenlijk altijd andersom: eerst de romans, dan het weblog. De enige uitzondering die me direct te binnen schiet, is Walter van den Berg. Die had eerst een weblog (Vandenb.com) en schreef daarna de roman 'De Hondenkoning'. Mogelijk dat hij binnenkort gezelschap krijgt van internetjournalist/blogger Arjan Dasselaar. Die heeft al twee boeken over ict-onderwerpen op zijn naam staan en is nu van plan om een roman te schrijven.
+ 5 - 3 | § ¶Van Edmund Burke naar Geert Wilders
Bart Jan Spruyt, de oud-directeur van de Edmund Burke Stichting, staat sinds deze week op de loonlijst van Geert Wilders (van de Groep Wilders aka De Bende van Venlo). Spruyt, die al langer actief was als adviseur van Wilders, heeft naar eigen zeggen grondig nagedacht over zijn overstap naar de politiek."Ik wilde eerst zeker weten dat ik me kan vinden in de boodschap van Wilders", zegt hij woensdag in een interview met de Volkskrant. "Ook wilde ik zien wat voor mensen er op de beweging zouden afkomen. Ik ben te gast geweest op de eerste bijeenkomsten van de door Wilders geselecteerde kandidaten. () Het waren niet de gefrustreerde LPF'ers voor wie ik vreesde, maar mensen die echt wat in hun mars hebben."
Een besluit uit overtuiging kortom. Of zou de overstap naar de politiek misschien ook te maken kunnen hebben met de financile problemen waarin de Edmund Burke Stichting verzeild is geraakt? Omdat het Amerikaanse geneesmiddelenconcern Pfizer vorig jaar de subsidiekraan dichtdraaide, had de conservatieve denktank geen geld meer om Spruyts jaarsalaris van 75.000 euro te betalen.
+ 6 - 2 | § ¶Waarom de PvdA wel/niet met het CDA gaat regeren
"Wij buigen niet naar links en wij buigen niet naar rechts", zei CDA-leider Dries van Agt een kwarteeuw geleden. Wouter Bos lijkt in 2006 precies de tegenovergestelde strategie te hanteren: de ene dag buigt hij naar rechts, dan weer naar links. Tegenover de 'rechtse' Telegraaf verklaarde hij zaterdag dat hij het liefst met het CDA in zee gaat, maar tegenover de 'linkse' Volkskrant zei hij dinsdag dat hij nog geen keuze heeft gemaakt. "Er moet heel wat met het CDA gebeuren, voordat wij met die partij kunnen regeren", aldus Bos.Om Bos te helpen, presenteert Rohypnol.nl vier redenen waarom de PvdA met het CDA zal gaan regeren. En om het feest compleet te maken ook nog eens vier redenen waarom een coalitie met de SP en GroenLinks juist voor de hand ligt.
Waarom de PvdA met het CDA gaat regeren
1. De linkse partijen hebben in Nederland nog nooit een meerderheid gehad en dat zal ook bij de volgende verkiezingen niet gebeuren. Zelfs het kabinet-Den Uyl, dat allerwegen wordt beschouwd als het meest linkse kabinet dat Nederland ooit heeft gekend, kon niet zonder de steun van de Katholieke Volkspartij (KVP) en de Antirevolutionaire Partij (ARP): twee voorlopers van het huidige CDA. Alleen in 1998, toen SP, GroenLinks, PvdA en D66 samen 75 zetels haalden (precies de helft), was Nederland dichtbij een linkse meerderheid. Tot een linkse samenwerking leidde deze verkiezingsuitslag niet.
2. Dankzij de economische groei van het komende jaar zullen de regeringspartijen bij de verkiezingen van 2007 veel hoger scoren dan nu in de peilingen. De winst zullen ze weghalen bij de linkse oppositie die daardoor onvoldoende stemmen krijgt om een meerderheidscoalitie te vormen. Een coalitie van PvdA en CDA is daardoor de enige mogelijkheid.
3. De verschillen tussen de PvdA en de kleine linkse partijen zijn te groot. "Ze gooien de belastingen veel te makkelijk omhoog en gaan te ontspannen om met veiligheid en terrorisme", aldus Bos zaterdag tegenover De Telegraaf.
4. Balkenende wil verder regeren met de VVD. Maar wat Balkenende vindt, is na de volgende verkiezingen irrelevant. Vanwege de nederlaag voor het CDA moet de premier in 2007 het veld ruimen als leider van het CDA. Zijn opvolger, Maxime Verhagen, heeft zich niet keihard uitgesproken tegen samenwerking met de PvdA en zal graag aanschuiven bij de coalitiebesprekingen met de sociaal-democraten.
Waarom de PvdA met de SP en GroenLinks gaat regeren
1. De huidige opiniepeilingen, waar de linkse oppositie vaak net een meerderheid heeft, bieden Wouter Bos een historische kans: eindelijk een links kabinet. Als D66 tot het linkse kamp wordt gerekend (en waarom niet?), is een linkse meerderheid bij de volgende verkiezingen welhaast onvermijdelijk. Het kabinet van Balkenende is zo impopulair dat de coalitiepartijen onvoldoende zullen opkrabbelen.
2. Dat de economie bepaalt hoe goed de regeringspartijen het doen bij de verkiezingen, is een achterhaald idee. Toen Nederland werd bestuurd door Paars maakte het land een ongekende economische groei door: nergens in Europa steeg de werkgelegenheid zo snel als hier. Toch straften de kiezers de Paarse partijen in 2002 op ongekend harde wijze af. Economische voorspoed zal de coalitie dus niet kunnen redden.
3. De verschillen tussen de PvdA en het CDA zijn te groot. "Er komt in elk geval een heel ander beleid. Wij gaan geen verwaterd Balkenende-beleid voeren, zegt Bos dinsdag tegen de Volkskrant over de volgende regering.
4. Balkenende heeft al te kennen gegeven dat hij het liefst wil doorregeren met de VVD, terwijl de SP en GroenLinks staan te trappelen om met de PvdA samen te werken.
+ 2 - 8 | § ¶Jongen of meisje?
Is het een jongen of meisje, het kind dat vorige week een iPod cadeau dacht te krijgen van zijn/haar moeder, maar in plaats daarvan een stuk vlees aantrof in de iPod-doos? De Amerikaanse media zijn er nog niet helemaal uit. Op de site van het tv-station Local6 wordt het kind omschreven als een 14-year-old girl, terwijl andere sites reppen van een 14-year-old son.+ 8 - 2 | § ¶De beste en slechtste boeken van 2005
Met het aanbreken van het nieuwe jaar is de tijd van lijstjes eigenlijk weer voorbij. Maar omdat naar het verleden kijken een stuk makkelijker is dan de toekomst voorspellen, vandaag een overzicht van de vijf beste en de vijf slechtste boeken die de redactie van Rohypnol in 2005 heeft gelezen.
Vijf beste boeken
- High Fidelity, Nick Hornby. In tegenstelling tot de rest van de wereld was ik niet bijzonder onder de indruk van 'Fever pitch'. Maar toen ik 'High Fidelity' begin 2005 voor bijna niks bij de Slegte zag liggen, kon ik het toch niet laten. Gelukkig maar, want het is een meeslepend en geestig boek. Hilarisch: de hoofdpersoon/kneus die overal lijstjes van maakt. Oh, eh, wacht eens even...
- Past Mortem, Ben Elton. Terwijl de eerste boeken van Ben Elton vooral erg grappig waren (soms ten koste van het verhaal), zitten zijn meer recente boeken ook nog eens bijzonder goed in elkaar. Sterker nog: de serieuze detective-achtige kanten van het verhaal hebben in 'Past Mortem' de overhand. Een goedmoedige rechercheur onderzoekt een mysterieuze reeks moorden. De sleutel tot de ontrafeling van het mysterie ligt op internet. Op het Britse voorbeeld van Schoolbank.nl (FriendsReunited.com) om precies te zijn.
- Silence of the Grave, Arnaldur Indridason. Wist u dat er in IJsland hele goede detective-schrijvers zijn? Nee, ik wist het ook niet tot ik 'Silence of the Grave' las. Een echte page turner. Met een van de beste beginzinnen ooit: "He knew at once it was a human bone, when he took it from the baby who was sitting on the floor chewing it."
- De Dominee, Bart Middelburg. Nog een boek in de categorie misdaad. Deze keer non-fictie. In 'De Dominee' (1992) schrijft Parool-journalist Bart Middelburg over de opkomst en ondergang van de eerste Nederlandse 'godfather': Klaas Bruinsma. Hoewel het boek alweer van dertien jaar geleden is, toch nog steeds interessant, al was het maar omdat enkele van de huidige kopstukken uit het criminele circuit er al in voor komen. Ook aandacht voor de in 2005 in Thailand vermoorde John Mieremet.
- The Curious Incident of the Dog in the Night-Time, Mark Haddon. Waarschijnlijk het beste boek dat ik de laatste jaren heb gelezen. Ontroerend en grappig verhaal over een autistische jongen die de moord op de hond van zijn buurvrouw onderzoekt. Bijzonder knap geschreven. Een boek dat iedereen gelezen moet hebben.
Vijf slechtste boeken
- Coke, Ad Fransen. Volgens de achterflap van 'Coke' bedient Ad Fransen zich van een 'wrang-humoristische stijl'. Dat mag zo zijn, maar de coke-humor komt je al snel je neus uit. Evenals het veelvuldig gebruik van het woordje 'je'. Jammer, want je kon afgelopen zomer wel een paar heel aardige artikelen van Fransen in HP/De Tijd lezen over W.F. Hermans.
- Gedoemd tot kwetsbaarheid, Geert Mak. Ik behoor niet tot het kamp van de Leon de Winters die Geert Mak het liefst met pek en veren zouden overladen alvorens hem op het dorpsplein te vierendelen. Maar 'Gedoemd tot kwetsbaarheid' was gewoon niet goed. Over alle (vermeende) fouten in het pamflet is al genoeg geschreven, mij stond vooral de toon van het geschrift tegen. En dan met name de manier waarop Mak zich in allerlei bochten wringt om maar niet de namen van enkele prominenten te noemen. Hij schrijft niet 'Job Cohen', maar 'de Amsterdamse burgemeester', niet 'Gerrit Zalm', maar 'de vice-premier' en niet 'Paul Rosenmller', maar 'een toenmalige politicus van GroenLinks'. Waarom doet de schrijver van succesvolle boeken als 'De Eeuw van mijn Vader' en 'Hoe God vertrok uit Jorwerd' dat? Ik, hoofdredacteur van Rohypnol, heb geen antwoord op deze prangende vraag.
- The Football Factory, John King. Eigenlijk hoort dit boek niet thuis in de lijst met de slechtste boeken die ik in 2005 heb gelezen. Want verder dan de eerste paar pagina's ben ik nooit gekomen. Niet om door te komen. Voor de zekerheid heb ik ook de film (gebaseerd op het boek) op dvd gehuurd. Ook geen succes. Alleen dankzij de luciferhoutjes tussen mijn oogleden slaagde ik er in om 'm uit te kijken.
- Trading Up, Candace Bushnell. Hoe is HBO er in vredesnaam in geslaagd om op basis van een boek van Candace Bushnell zo'n mooie, grappige serie als 'Sex and the City' te maken? Bushnell is zelf namelijk helemaal niet grappig, zo ondervond ik bij het lezen van 'Trading Up'. Hoogstens erg langdradig.
- Moore & Us. Minst slechte boek van deze topvijf. Tijdens het lezen van deze semi-kritische biografie van Michael Moore heb ik me althans niet overmatig gergerd. Jammer alleen dat me nog geen half jaar later helemaal niets meer bijstaat van de inhoud van het boek.